.سر کوچه ایی جار می زد کسیدرِ خانه ی یار می زد کسیکنار گذر پشت مَشکویِ عشقسَر غم به دیوار میزد کسی لب جوی آبی به آوای رودبرای کسی زار می زد کسیسَر چار سو ناخن اشتیاقبه سیم دل تار می زد کسیبه بامِ تماشا گل ماه رابه گیسوی دلدار می زد کسیبه جایی لب حرف می دوختنداگر لافِ بسیار می زد کسیته کوچه ایی باز م...

احساسیادِ ایامی که با فردا شدنها طی شدند درکنارِ وامق و عذرا شدنها طی شدندسالها پروانگی در پلهها یادش بخیر پرگشودنها که با آیا و امّا طی شدندسنگلاخ صخرهها و زایشِ سرچشمههاهَمسفر با رود تاآعوشِ دریا طی شدند ماجراهایی که فصلعشقی را میسرودبا فتادنها و با برپاییِ ما طی شدند یاد بادا نقشهایی را که بازی ک...

تداعی تداعی � یاد آور�از هرچه تداعی ، غزل ِ ناب ، چشیدیمتنهایی خود را به رُخ ِ خویش ، کشیدیمشیدایی ما را چو به تاراج ، سپردندپیش از همه ، خود عاشقی خویش خریدیمغیر از تو اگر شاخهً احساس ، گلی دادشبنم شده ، از دفتر ِ گلهاش ، چکیدیمدر باغ ِ جهان ، جلوه ً گلزار فراهمما غیر ِ تو گل از هوس ِ باغ ، نچیدیمه...

بهروز سنجابي متولد 1323 ملاير كوي ِ فراهاني كوچهً نظامي پلاك 49 سال ِ 1337 آغاز ِ راه بود به شعر كُهن علاقه مندم در قالب هاي ِ غزل ، مثنوي .باشعر ِ نو نيز آشنايم و اين آشنائي مرا از ادامهً شيوهً كُهن باز نداشته است . نه تعصبي به سُنت گرائي دارم و نه بيش از حدّ مجذوب ِ نو پردازان ِ افراطي هستم . سبك ...

گمان مبر که به پایان رسید دورِ مُغان هزار بادهً ناخورده در رگِ تاک است******ورجینبهمن ببار دلا عطرِ غنجه.هایِ تنت را بهارِ قمصر ِ کاشان گلابِ پیرهنت راشرابِ کهنهً صدسالهرا پیاله کُن امشببریز جورِ دلآرا ی بادهً کُهنت را چکامهای بسرا در سکوتِ این شبِ دیجورببر بهکثرتِ آرایه چامه و سخنت رامرا را بهصنعتِ...

قابِ رویازخمههایِ یادی و سیمِ سهتارم کردهایبا تداعیهای مِضرابت شکارم کردهای گرمیِ لحن تو برفِ شِکوهها را آب کرد رود بودم با طنینت آبشارم کردهاینُت نوشتن باخطِ چشم تو نستعلیق شد میرعمادی بامن اکنون خوشنگارم کردهایمن بلوطِ پیر گمنامی که عنوانی نداشت با وزیدنهایِ موزونت بهارم کردهایخاکِخشکِ خاطراتم را ...

《دندانکهدردهننبودخندهبدنماست》لبخندِلبپریده بهچنینجلوهمبتلااستپیریچوعارضِ تو شود میرسد زِ راهلنگیِلفظ و لکنتِخوانش درونگراستهم چشمِ تیزبین تو میافتد از فروغهم قدِ سروگونِ تو آویزه عصااستکندی طریقِ مُحتمل راه است سُستی رفیقِ همسفرِ برزنِ بلا استپیری اگر که جلوه کُند پایِ راه نیستچونکودکانِتازه قدم ، د...

آرشمن ، پُختهترین قافیه ، من پیرترین  شعرمن ، شش دهه را  یکسره درگیرترین شعر تحسین شده و نقد شده ، بیحد و بسیارمن ، مَصلحت  آموخته   تدبیر ترین  شعرمن ،  آرشِ    با مرزِ غزل   سَخت  گلاویزدر  گویشِ   هربار    کمان گیرترین   شعر بَس صَخرهً  سُتوار  سپُردیم  و  سُرودیمدر  جمعِ  پلنگی شدهها  ، شیرترین ...

حسرت پروازچند یاد چمن و حسرت پرواز کنم بشکنم این قفس و بال و پری باز کنم بس بهار آمد و پروانه و گل مست شدند من هنوز آرزوی فرصت پرواز کنم خار حسرت زندم زخمه به تار دل ریش چون هوای گل و مرغان هم آواز کنمبلبلم ، لیک چو گل عهد ببندد با زاغ من دگر با چه دلی لب به سخن باز کنمسرم ای ماه به دامان نوازش بکذا...

وزن شکستهگفتی که فراموش تو گشتم ، گله ای نیستدیگر به هواداری ِ دل حوصله ای نیستما در گذر از یاد به فریاد رسیدیمنجوا و فراموشی ما مسٔله ای نیستبودن نه نوازشگر و رفتن نه دلازاراز بود به نابود شدن فاصله ای نیستآرام گرفتیم کنار غزل ِ خویشدر متن ِ غزل شور و شر و ولوله ایبیتی که کنار گسل ِ عشق سرودیمکمتر ...

هلال ِماه در سَر مرا هوای ِذکر و ترک ِباده است سودای ِ باده از سَر ِشب اُفتاده است مَستی که بانیاز بهدرگاه ِ چاره ساز میخانه

گل ِ سُرخ صبحي تو شنيده اي سلام ِ گُل ِ سُرخ ؟ يك جرعه چشيده اي ز ِ جام ِ گُل ِ سُرخ ؟ هنگام ِ سپيده از « ملایر » بگذر

دلم گرفته خدا را تو دلگشایی کن من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای دل گرفته ی ما بین و دلگشایی کن دلی چو آینه دارم نهاده بر سر دست ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن ز روزگار میاموز بی وفایی را خدای را که دگر ترک بی وفایی کن بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست تو نیز با دل...

. پدر می گفت این عالم سراب است تمام نقش ها نقش بر آب است هر آنکس خانه بر خاکستری ساخت به آه شبنمی خانه خراب است یاد روز هشتم بهمن چهل و هفت گرامی باد

ای که گفتی دین ندارم ؛ لااقل آزاده ام لااقل بسته بسته است یک جایی سر قلاده ام شهر مهر بی نمازی زد به پیشانی من باکسی چیزی نخواهم گفت جز سجاده ام آبروی رفته ام ای کاش باد آورده بود آنچه با زحمت به دست آوردم از کف داده ام هیچکس هرگز نماز کاملی در من نخواند مثل مسجدهای متروک میان جاده ام کاش سوزن بودم ...

سالهای ِ عاشقی سالهای ِ عاشقی اندیشه ام اوهام بود واج آرای ِ غزل توصیفی از اندام بود چشم در شعرم همان جادوگر صیاد ِ دل نرگس ِ مستی که افسونکار و خون آشام بود می همان انگور ِ درخُم مانده آن محلول ِ تلخ لب همان لبها که می آلوده هر جام بود ساقی آن مهوش که می می ریخت در پیمانه ام مست آن موجود ِ خاک آلود...

خطوط ِ خاطره: شبی که با نم ِ مژگان ِ خود ترم کردی به شعر قافیه بستم ، که باورم کردی هوای ِ تازه ات آنشب ، مرا به وجد اورد شبیه ِ خویش نبودم ، تو دیگرم کردی شبی که ماه به اندام ِ خویش می بالید کنار ِ برکه شعرت شناورم کردی چو راز های ِ تنت را نُت ِ ستاره زدی سه گاه ِ رابطه ، یاقوت ِ احمرم گردی به عرش ...

ما امرداد را : به غزل , کوک ِ میگسار زدیمشور ِ مستی ، به سیم ِ تار زدیم پنجه ، شهناز و پرده در ، ماهوربجز این پرده را ، کنار زدیم شمع ِ شعر و ترانه را باهمتا سپیده ، به شام ِ تار زدیم شاعر ِ نو رس ِ جوانه شدیمدست بر دامن ِ بهار زدیم روز هامان سروده شد ، خورشیددر شب ِ خود ، ستاره بار زدیم یک قدم ماند...

دلم هوای ِ آفتاب می کند : ای آن که می نشینی در کوچه های ِ باران جغرافیای ِ چشمت ، شالی و سبزه کاران روزان ِ ابری ِ تو ، بیگانه با کویر است این تشنگی نبینی ، الا به شوره زاران جاناچه گویمت از ، این شهر و خیس بودن از آرزوی ِ خورشید ، در ذهن ِ سایه ساران از ثروت ِ نهفته در بانک های ِ بی مرز از ارز ِ چی...

هوای ِ تماشا . لذت ِ لحظه ها چنان لیز است ،که مجالی برای ِ گفتن نیست . فصل ِ شاداب ِ غنچه را دریاب ،بعد گل ، نوبت ِ شکفتن نیست ، عادت ِ پیله های ِ ابریشمتا ابد جاوان نمی ماند فصل ِ پروانگی رسد از راهفرصت تا همیشه خفتن نیست من به پروانگی نمی نازمایستگاهی که آخر ِ « پَر » بود فصل ِ پیری رسید و دانستمر...