لاف

.
سر کوچه ایی جار می زد کسی
درِ خانه ی یار می زد کسی

کنار گذر پشت مَشکویِ عشق
سَر غم به دیوار میزد کسی

لب جوی آبی به آوای رود
برای کسی زار می زد کسی

سَر چار سو ناخن اشتیاق
به سیم دل تار می زد کسی

به بامِ تماشا گل ماه را
به گیسوی دلدار می زد کسی
به جایی لب حرف می دوختند
اگر لافِ بسیار می زد کسی

ته کوچه ایی باز منصور را
به یک حرف بر دار می زد کسی

درون دلِ درد سوز پناه
ندایِ هوالیار می زد کسی
پناه(بهار ۶۶)